ثبت‌نام گسترده‌ی مردم عادی در انتخابات ریاست‌جمهوری

ما ایرانی‌ها علاقه‌ی عجیبی به مسخره کردن دیگران داریم. یا لهجه را مسخره می‌کنیم، یا ظاهر کسی را، یا حرف زدن و راه رفتن‌اش را. همه‌ی ما پدیده‌ی دنبال دیوانه‌ها راه افتادن، مسخره کردن و سنگ انداختن به آن‌ها را می‌شناسیم. ما آدم‌هایی را که مشکل جسمی یا روانی دارند جدی نمی‌گیریم، آدم حساب‌شان نمی‌کنیم. البته این امر چندان جای تعجب ندارد: این مسئله را نه به‌عنوان معضل نگاه می‌کنیم و نه شاهد رفتاری غیر از این هستیم تا لااقل یاد بگیریم.

حتمن فیلمی که از دوره‌ی ریاست جمهوری قبلی به‌جا مانده را به‌خاطر دارید. درحالی‌که هدف کسانی که در انتخابات ریاست جمهوری ثبت‌نام می‌کنند، یا سوپر استار شدن برای چند ساعت است، یا حرکتی نمادین است و یا داغ دل است، خبرنگاران عزیز ما با پوزخند سراغ ثبت‌نام‌کننده‌ها می‌روند، آن‌ها را دست می‌اندازند، مسخره‌شان می‌کنند. لازم به گفتن نیست، این سوپراستارهای چند ساعته بیش‌تر از آن‌که تمسخربرانگیز باشند، مستحق دل‌سوزی هستند. من نمی‌فهمم خبرنگاری که این‌قدر شعور ندارد، از ورای امور به یک پدیده نگاه کند، خبرنگاری که مغز کوچک‌اش نمی‌تواند به تحلیل کلاف پیچ‌درپیچ پشت ظواهر بنشیند، اولن توسط چه خبرگزاری‌ای استخدام می‌شود و دومن با چه اعتماد به نفس کاذبی کارت حرفه‌ی پرمسئولیت خبرنگاری را به سینه می‌چسباند؟!

منبع عکس: بی بی سی